امام صادق عليه السّلام فرمود : « اگر كسىكه حج تمتّع را انجام مىدهد به قربانى دسترسى پيدا نكرد ، سه روز را در روزهاى حج روزه بگيرد : هفتم ، هشتم و نهم ذى الحجّه - قصد اقامت لازم نيست - و نيز هفت روز را زمانى كه به نزد خانوادهاش برمىگردد و اين ده روز كامل براى جبران قربانى است » .
ذلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرامِ .
صاحب مجمع البيان گفته است :
« آنچه گفته شد ، مبنىبراينكه حاجى پس از عمره ، حج را انجام دهد ، براى اهل مكه و كسانىكه به منزلهء آنها مىباشند نيست ، بلكه اين حكم به كسانىكه دور از مكه هستند منحصر مىشود ؛ يعنى كسانىكه ميان آنها و مكه ، از هرطرف كه باشند ، بيش از دوازده ميل [ چهار فرسخ ] فاصله باشد » . فقهاى اماميّه گفتهاند : حج تمتّع تكليفى است براى كسانى از مكه دور باشند و براى اين اشخاص جايز نيست كه حج قران و افراد انجام دهند ؛ چراكه حج قران و افراد تنها به اهالى مكه و اطراف آن اختصاص دارد و براى آنان جايز نيست كه حج تمتّع را به جا آورند . تفصيل اين مطلب در كتابهاى فقهى موجود است .
الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ .
حج در ماههاى معيّنى است كه عبارتند از : شوّال ، ذىقعده و دههء اوّل از ذىحجه . بنابراين ، اگر كسى پيش از اين ماهها احرام ببندد ، حج او درست نخواهد بود و كسىكه در اين ماهها احرام ببندد ، حج او درست است و بقيّهء اعمال را بايد به جاى آورد .
فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ .
يعنى كسىكه خود را ملزم سازد تا در اين ايّام حج كند .
فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِي الْحَجِّ .
« رَفَثَ »
به معناى همبستر شدن است .
بنابراين ، هرگاه مردى كه محرم است با همسرش آميزش كند ، حج او باطل خواهد بود . همانگونه كه اگر شخص روزهدار ، غذا بخورد و يا با همسرش آميزش كند روزهاش باطل مىشود . چنين شخصى بايد حج خود را تمام كرده و سپس آن را در