تا آيات ما را برايتان بخواند و شما را پاكيزه گرداند و كتاب و حكمت آموزد و آنچه را كه نمىدانستيد به شما ياد دهد . ( 151 )
پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . مرا سپاس گوييد و ناسپاسى من مكنيد . ( 152 )
اعراب
« لِكُلٍّ »
متعلّق به محذوف و خبر مقدّم ،
« وِجْهَةٌ »
مبتداى مؤخّر و مضاف اليه محذوف و تقديرش : « لكلّ فريق أو واحد » است . هو
« مُوَلِّيها »
مبتدا و خبر .
« الْخَيْراتِ »
منصوب به نزع خافض و تقدير آن : « إلي الخيرات » است .
« ما » در
« كَما أَرْسَلْنا »
مصدرى و مصدر ريخته شده [ مؤوّل ] مجرور به كاف ، متعلّق به محذوف و صفت « رسول » مىباشد ؛ چراكه پس از نكره واقع شده است . جملهء
« يَتْلُوا »
صفت « رسول » و همانند آن است
« يُزَكِّيكُمْ وَ يُعَلِّمُكُمُ » .
تفسير
وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها .
وقتى خداوند ، قبلهاى را يادآور شد كه مسلمانان را مأمور ساخته تا رو به سوى آن كنند و آن عبارت است از : كعبه و نيز تصميم هريك از يهود و نصارا بر پيروى كردن از قبلهء خود و التزام آنانرا بدين قبله متذكر گرديد ، اينك راز اين تصميم و پافشارى را بيان مىكند و آن اينكه هريك از اين دو طايفه جهتى را براى خود برگزيده كه به سوى آن روى مىآورد و از آن دست برنمىدارد ، هرچند باطل بودن اين جهت براى آنان همچون خورشيد آشكار است . بنابراين ، آيهء
« وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها »
همانند آيهء
« كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ »
است . « 1 »
آنچه در بالا گفته شد ، چيزى است كه من آن را از ظاهر اين آيه درك كردم ، در حالى
هامش
( 1 ) . روم ( 30 ) آيهء 32 .