كتاب را آنگونه كه شايسته است مىخوانند
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 121 تا 123 ]
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ ( 121 ) يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ( 122 ) وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 123 )
كسانى كه كتابشان دادهايم و آنچنانكه سزاوار است آن را مىخوانند ، مؤمنان به آن هستند و آنانكه به آن ايمان ندارند ، زيانكاران هستند . ( 121 )
اى بنى اسرائيل ، از آن نعمتى كه بر شما ارزانى داشتم و شما را بر جهانيان برترى دادم ، ياد كنيد . ( 122 )
و بترسيد از روزى كه هيچ كس ديگرى را به كار نيايد و فديه پذيرفته نشود و شفاعت سودشان نكند و كسى به ياريشان برنخيزد . ( 123 )
اعراب
جملهء
« يَتْلُونَهُ »
حال از ضمير
« آتَيْناهُمُ »
است .
« حَقَّ »
جانشين مفعول مطلق يعنى « يتلونه تلاوة حقا » . « هم » در
« فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ »
ضمير فصل است كه از ديدگاه نحويان محلّى از اعراب ندارد ؛ نظير « كان زيد هو القائم » .