است ؛ زيرا خداوند در آيهاى مىگويد :
« وَ قَوْلِهِمْ قُلُوبُنا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْها بِكُفْرِهِمْ فَلا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا » .
« 1 »
مصلح راستين و دروغين
شايسته است اندكى در آيهء
« أَ فَكُلَّما جاءَكُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى أَنْفُسُكُمُ . . . »
تأمّل كرد ؛ زيرا اين آيه همانگونه كه كسانى را كه با پيامبران مخالفت مىورزند و در صورتى كه حق با خواستههاى نفسانى آنان سازگار نباشد آن را نمىپذيرند ، سرزنش مىكند ، كسانى را كه با مردم مسامحه مىكنند و به خاطر مقرّبشدن و بهدست آوردن موقعيّت در نزد آنان ، با سخن حق رودرروى آنها قرار نمىگيرند ، نيز سرزنش مىكند . مصلح راستين ، حق را مىگويد و در راه خدا از سرزنش ملامتكنندگان نمىترسد ؛ زيرا تنها هدف او رضاى خداست و براى آن شهيد مىشود و جانش را فدا مىكند و نمونهء عالى از پيروى حق را براى نسلهاى آينده ارائه مىدهد ؛ امّا مصلح دروغين و رياكار ، تنها هدفش بهدست آوردن خشنودى مردم است تا متاع خود را در ميان آنها ترويج كند . امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : « به خاطر خشنودى هيچيك از آفريدههاى خداوند ، او را خشمگين مساز ؛ زيرا خدا جانشين ديگران است و هيچكس جانشين او نيست » .
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 155 .