وقتى با مؤمنان ديدار كنند
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 76 تا 77 ]
وَ إِذا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلا بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ قالُوا أَ تُحَدِّثُونَهُمْ بِما فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاجُّوكُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّكُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ ( 76 ) أَ وَ لا يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ ( 77 )
و چون با مؤمنان ديدار كنند ، گويند : ما هم ايمان آوردهايم و چون با يكديگر خلوت كنند ، گويند : آيا با آنان از دانشى كه خدا به شما ارزانى داشته سخن مىگوييد ، تا به يارى آن در نزد پروردگارتان بر شما حجّت آرند ؟ آيا به عقل درنمىآييد ؟ ( 76 )
آيا نمىدانند كه هرچه را كه پنهان مىدارند و هرچه را كه آشكار مىسازند ، خدا مىداند ؟ ( 77 )
واژگان
الفتح : در اصل براى چيزى كه بسته باشد به كار مىرود و مراد از آن در اينجا حكم است . گفته مىشود : « اللهم افتح بيني و بين فلان ؛ خدايا ، ميان من و او حكم كن » .
اعراب
« لِيُحَاجُّوكُمْ »
مضارع منصوب به « أن » كه پس از « لام » در تقدير است .