اعراب
« اثْنَتا عَشْرَةَ » ، دو كلمه است كه به منزلهء يك كلمه محسوب مىشود . قسمت نخست اين كلمه ، معرب است و « الف » به جاى رفع و « ياء » به جاى نصب و جر مىباشد . قسمت دوم آن مبنى است ؛ زيرا به منزلهء « نون » مثنّا مىباشد ؛ نحويان چنين گفتهاند . « عَيْناً » تميز است .
تفسير
وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ . اين آيه هيچگونه تأويلى ندارد ؛ زيرا مراد از آن همان معنايى است كه از ظاهر آن به ذهن متبادر مىشود . رازى مىگويد : « جمهور مفسّران اتفاقنظر دارند براينكه درخواست آب در « تيه » بوده است » ؛ يعنى در صحراى سينا . درهرحال ، پس از آنكه خداوند با ابرها بر سر بنى اسرائيل سايه افكند و از « منّ » و « سلوى » اطعامشان كرد ، از آب هم سيرابشان نمود . ازاينرو ، به تعداد تيرههاى موجود در ميان آنان ، دوازده چشمه جارى ساخت و هر تيرهاى از آنان يك چشمه را به خود اختصاص داد تا هيچگونه جدال و نزاعى بر سر آب ، ميان آنها رخ ندهد .