بازهم دربارهء بنى اسرائيل
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 47 تا 48 ]
يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ( 47 ) وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ وَ لا يُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 48 )
اى بنى اسرائيل ، نعمتى را كه برشما ارزانى داشتم و شما را بر جهانيان برترى دادم به ياد بياوريد ( 47 )
و بترسيد از روزى كه هيچكس ، ديگرى را به كار نيايد و هيچ شفاعتى از كسى پذيرفته نگردد و از كسى عوضى نستانند و كسى را يارى نكنند ( 48 )
واژگان
تفاضل و برترى جز ميان دو طرف و چربيدن يكى بر ديگرى از لحاظ نيكى ، نيست .
امّا « وقايه » به معناى نگهدارى و احتياط است و مراد از آن در آيه ، بيمداشتن از خداست .
الجزاء : پاداش ، و مراد از آن در آيه ، كفايت و بىنيازى است .
شفاعة : مأخوذ از « شفع » است كه متضاد « وتر » مىباشد و مراد از آن در اينجا وسيلهء نزديكى به خداست . از آنجا كه موضوع شفاعت از اهمّيت خاصى برخوردار است ، به زودى در يك بخش مستقل دربارهء آن سخن خواهيم گفت .