نمىافتد . بنا بر اين نمىتوانند به اهداف خلقت پى ببرند .
رابطه ميان زندگى و پرهيزگارى
هدفمند بودن آفرينش كه در نظام استوار آن و در تمام ابعاد عالم وجود تجلى دارد ما را به پرهيزگارى فرا مىخواند . چرا ، و چگونه ؟
امام جعفر صادق - عليه السلام - به اين حقيقت اشاره مىكند آن گاه كه براى مفضل / 332 بن عمر در اين باب كه مطالعه در نظم عالم ما را به خدا راهبرى مىكند ، سخن مىگويد . امام مفضل را مخاطب ساخته مىفرمايد :
اى مفضل نخستين دليل بر وجود آفرينندهء جهان شيوهء پديدار ساختن اوست اين جهان را و نظم و ترتيبى است كه بر آن حكمفرماست . چون در آفرينش جهان تأمل كنى آن را چونان خانهاى خواهى يافت كه هر چه بندگان او بدان نياز داشتهاند در اين خانه مهيا كرده است . آسمان همانند سقفى بلند است و زمين همانند فرشى گسترده و ستارگان چون چراغهايى و بسى گوهرها در دل خاك نهان است و زمين چون خزانهاى است پر از گوهرهاى گرانبها . همه چيز بر روى زمين مهياست و انسان به مثابهء خداوند اين خانه است انواع روييدنىها براى رفع نيازهاى او مهيّاست و گونههاى حيوانات همه در راه مصالح و منافع او هستند . چون در اينها بنگرى دريابى كه اين جهان به مقتضاى حكمت بالغهء او آفريده شده . آفريدگار آن يكى است و اوست كه اجزاى عالم را بر طبق نظامى خاص به هم پيوسته . خدايى جز او نيست و از هر چه منكران مىپندارند فراتر و فراتر است و از آنچه كافران ملحدان مىگويند عظيمتر و عظيمتر است » .
آرى ، چون به ديدهء عبرت بنگرى دريابى كه هر چه در اين جهان پديد آمده براى هدفى است و او براى رسيدن به آن هدف در تكاپو است . اكنون اين سؤال پيش مىآيد كه آن هدف چيست ؟ و ما چگونه مىتوانيم به آن برسيم و غايت زندگى ما كدام است و راه وصول به آن چگونه است ؟ اگر براى يافتن پاسخ اين پرسشها بينديشى چنان است كه در طريق كمال گام نهادهاى و مىخواهى خود را