احكام مزارعه
مسأله 2236 - مزارعه آن است كه مالك با زارع به اين قسم معامله كند كه زمين را در اختيار او بگذارد ، تا زراعت كند و مقدارى از حاصل آن را به مالك بدهد .
مسأله 2237 - مزارعه چند شرط دارد :
اول : آن كه صاحب زمين به زارع بگويد زمين را به تو واگذار كردم و زارع هم بگويد قبول كردم ، يا بدون اين كه حرفى بزنند مالك ، زمين را واگذار كند و زارع هم بگويد قبول كردم ، يا بدون اين كه حرفى بزنند مالك ، زمين را واگذار كند و زارع قبول نمايد ، ولى در اين صورت تا زارع مشغول كار نشده مالك و زارع مىتوانند معامله را بههم بزنند « 1 » .
دوم : صاحب زمين و زارع هر دو مكلف و عاقل باشند و با قصد و اختيار خود مزارعه را انجام دهند و سفيه « 2 » نباشند ؛ يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند .
هامش
( 1 ) - نمىتواند بههم بزند .
( 2 ) - در صورتى كه حاكم شرع منع از تصرف در مالش كرده باشد به واسطه سفاهت يا چيزديگر ، نمىتواند معامله مالى بكند ، و اگر در حال بالغ شدن سفيه باشد معاملهاش باطل است گرچه حكم نكند .