مسأله 1706 - اگر براى عذرى چند روز روزه نگيرد و بعد شك كند كه چه وقت عذر او بر طرف شده ، بنابر احتياط واجب « 1 » بايد مقدار بيشترى را كه احتمال مىدهد روزه نگرفته قضا نمايد ، مثلًا كسى كه پيش از ماه رمضان مسافرت كرده و نمىداند پنجم رمضان از سفر برگشته يا ششم ، بايد احتياطاً شش روز روزه بگيرد ولى كسى كه نمىداند چه وقت عذر برايش پيدا شده ، مىتواند مقدار كمتر را قضا نمايد ، مثلًا اگر در آخرهاى ماه رمضان مسافرت كند و بعد از رمضان برگردد و نداند كه بيست و پنجم رمضان مسافرت كرده ، يا بيست و ششم ، مىتواند مقدار كمتر يعنى پنج روز را قضا كند ، اگرچه احتياط مستحب آن است كه مقدار بيشتر يعنى شش روز را قضا نمايد .
مسأله 1707 - اگر از چند ماه رمضان روزهء قضا داشته باشد ، قضاى هر كدام را كه اول بگيرد مانعى ندارد . ولى اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد ، مثلًا پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم به رمضان مانده باشد احتياط « 2 » آن است كه اول ، قضاى رمضان آخر را بگيرد .
مسأله 1708 - اگر قضاى روزهء چند رمضان بر او واجب باشد و در نيت معيّن نكند روزهاى را كه مىگيرد قضاى كدام رمضان است ، قضاى سال اول حساب مىشود .
مسأله 1709 - كسى كه قضاى روزهء رمضان را گرفته ، اگر وقت قضاى روزه او تنگ نباشد مىتواند پيش از ظهر روزهء خود را باطل نمايد .
مسأله 1710 - اگر قضاى روزهء ميتى را گرفته باشد ، احتياط واجب آن است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند .
مسأله 1711 - اگر به واسطهء مرض ، يا حيض ، يا نفاس ، روزهء رمضان را نگيرد و پيش از
هامش
( 1 ) - واجب نيست و مىتواند به مقدار كمتر اكتفا كند .
( 2 ) - بلكه واجب بودنش خالى از قوّت نيست .