لَهُ الرِفْقُ قُسِّمَ لَهُ الإيمانُ » « 1 » .
وَعَنْ أبي جَعْفَرٍ - عليه السلام - قالَ : « إنَّ لِكُلِّ شَيءٍ قُفْلًا ، وَقُفْلُ الإيمانِ الرِفْقُ » « 2 » .
و اين دو حديث شريف ، دلالت كند بر آنچه سابق ذكر شد كه در رياضت نفس و سلوك الى اللَّه ، يكى از مهمّات ، مرافقت و مدارات با آن است ، و چون مرافقت با نفس نمودى ، نفس انس و محبّت با عبادات و طاعات پيدا كند و به واسطه اين محبّت و عُلقه ، انس و محبّت با حق پيدا كند ، و اين ، فتح باب معارف الهيه كه سرچشمه ايمان است ، مىباشد ، چنانچه عنف و خرق ، گاهى سبب شود كه در ذائقه روح ، عبادت و عبوديت تلخ و ناگوار شود ، و اين ، سبب اعراض قلب از حق شود . پس معلوم شد كه قفلِ ايمان رفق است ، و كسى كه نصيب آن رفق باشد ، ايمان نيز نصيب او شود .
وَعَنْ مَحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ بِإسْنادِهِ عَنْ أبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قالَ : « قالَ رَسُولُ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ - مَا اصْطَحَبَ اثْنانِ إلَّاكانَ أعْظَمُهُما أجْراً وَأحَبُّهُما إلى اللَّهِ ، أرْفَقَهُما بِصاحِبِهِ » « 3 » .
وَبإسْنادِهِ عَنْ عُمَرَ بْنِ حَنْظَلَةَ عَنْ أبي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قالَ : « يا عُمَرُ !
هامش
( 1 ) - امام باقر عليه السلام فرمودند : « كسى كه رفق ، قسمت او شده باشد ، ايمان بهره و قسمتش شده است » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 118 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الرفق » ، حديث 2 )
( 2 ) - امام باقر عليه السلام فرمودند : « براى هر چيزى قفلى است ، و قفل ايمان رفق و مُدارات است » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 118 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الرفق » ، حديث 1 )
( 3 ) - پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمودند : « هيچ دو نفرى با هم دوست نشدند مگر آنكه در پيش خدا از جهت عظمت پاداش و محبوب بودن نزد خدا ، آن كس بهرهورتر است كه با دوستش رفيقتر است . ( الكافي ، ج 2 ، ص 120 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الرفق » ، حديث 15 )