وَقالَ - تَعالى شَأْ نُهُ - فِي وَصْفِ قارُونَ :
فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ قالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا يا لَيْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ * وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوابُ اللَّهِ خَيْرٌ لِمَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ لا يُلَقَّاها إِلَّا الصَّابِرُونَ
« 1 » .
آنهايى كه به حيات دنيوى دلخوش كرده بودند و مقصود و مرادشان دنيا و زينت آن بود ، چون قارون را با زينتهاى او ديدند ، ديگ آمال و آرزويشان به جوش آمد و حسرت زينت او را داشتند . ولى آنهايى كه صاحب علم بودند و از جانب حق تعالى به آنها علم به غيب عنايت شده بود ، اعتناء به زينت دنيا و قارون نداشتند و طالب ثواب اللَّه بودند و مىديدند كه با صبر و شكيبايى به آن ثوابها خواهند رسيد .
و اين آيهء شريفه اشاره به مقام اوّل از زهد است ، و محتمل است كه آيهء شريفه راجع به مقام زهد هم نباشد ، و ما اين آيه را به تبع بعض محقّقين از شُرّاح حديث « 2 » ذكر كرديم .
وَرُوِيَ : لَمّا سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ - صلّى اللَّه عليه وآله - عَنْ مَعْنَى الشَّرْحِ في قَوْلِهِ تَعالى :
فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ
، وَقِيْلَ : ما هذا الشَّرْحُ ؟ قالَ : « إنَّ النُّورَ إذا دَخَلَ الْقَلْبَ انْشَرَحَ لَهُ الصَّدْرُ وَانْفَسَحَ » . قِيْلَ : يا رَسُولَ اللَّهِ ! وَهَلْ لِذلِكَ عَلامَةٌ ؟ قالَ : « نَعَمْ التَّجافِي عَنْ دارِ الْغُرُورِ وَالإنابَةُ إلى دارِ الْخُلُودِ
هامش
( 1 ) - « [ قارون ] آراسته به زيورهاى خود به ميان مردم آمد ، آنان كه خواستار زندگى دنيوى بودند گفتند : اى كاش آنچه به قارون داده شد ، ما را نيز مىبود ، بدرستى كه او داراى حظّى بزرگ است . و كسانى كه به ايشان علم داده شده بود گفتند : واى بر شما ، براى آن كسى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته مىكند ، ثواب خداوند بهتر است ، و بدين ثواب نمىرسند مگر آنان كه اهل صبر هستند » . ( القصص ( 28 ) : 79 - 80 )
( 2 ) - شرح اصول الكافي ، صدر المتألّهين ، ج 1 ، ص 439 .