ندواند ، ولى درخت حبّ دنيا به تمام پهنا در عالم طبيعت - در ظاهر و باطن - ريشه افكند و تمام عالم را در تحت حيازت بيرون « 1 » آورده ، و لهذا از بُن كندن اين درخت را ، به سلامت ممكن نيست .
انسان با اين محبت در خطرى عظيم است ؛ ممكن است وقت معاينه عالم غيب كه بقايايى از حيات ملكى نيز باقى است ، چون كشف حجاب ملكوت تا اندازهاى شود ، انسان ببيند كه براى او در آن عالم چه تهيه شده و او را از محبوبش ، حق تعالى و مأمورين او جدا كنند ، و به دَرَكات و ظلمات آن عالم كشانند . انسان با بغض و عداوت حق تعالى و مأمورين او از ملائكه عمّاله ، از دنيا خارج شود ، و معلوم است حال چنين شخصى چه خواهد بود .
و در روايت كافى شريف اشاره به اين معنى فرموده ؛ راوى حديث گويد : از حضرت صادق سؤال كردم كه كسى كه دوست داشته باشد لقاء خدا را ، خداوند ملاقات او را دوست دارد ، و كسى كه خشمناك باشد از ملاقات خدا ، خداوند خشمناك است از ملاقات او ؟ فرمود : « آرى » . گفت ، گفتم : به خدا قسم كه ما كراهت داريم از مردن . فرمود : « چنين نيست كه گمان كردى ، همانا اين وقت معاينه است . وقتى كه ببيند آنچه را دوست دارد ، چيزى محبوبتر پيش او از ورود به خدا نيست ، و خدا دوست دارد ملاقات او را و او نيز دوست دارد ملاقات خدا را در اين هنگام . و چون ديد آنچه را كه كراهت دارد ، هيچ چيز مبغوضتر نيست پيش او از ملاقات خدا ، خداى تعالى هم خشمناك است از ملاقات او » « 2 » انتهى .
هامش
( 1 ) - « در اصل چنين آمده است ؛ و ظاهراً اين كلمه زائد است » .
( 2 ) - الكافي ، ج 3 ، ص 134 ، « كتاب الجنائز » ، « باب ما يعاين المؤمن و الكافر » ، حديث 12 .