و در حديث شريف كافى ، حضرت باقر العلوم - عليه السلام - دستور مىدهند كه : « وقتى خوف غضب بر خود داشتيد و از جمرهء شيطان ترسناك شديد ، به زمين بچسبيد كه پليدى شيطان از شما مىرود در اين هنگام » « 1 » .
و نيز از حضرت باقر - سلام اللَّه عليه - روايت نموده كه : « همانا مرد غضب مىكند و راضى نمىشود هرگز ، مگر آنكه داخل آتش شود . پس هر كس بر قومى غضب كرد ، فوراً بنشيند اگر ايستاده است ؛ زيرا كه رجز شيطان از او مىرود ، و هر كس بر خويشاوندان خود غضب كرد ، نزديك او برود و او را مسّ كند ؛ زيرا كه رحم وقتى مسّ شود ، ساكن شود » « 2 » .
و از طرق عامّه منقول است كه : « رسول خدا - صلّى اللَّه عليه وآله - هر وقت غضب مىنمود ، اگر ايستاده بود ، مىنشست و اگر نشسته بود ، به پشت مىخوابيد ، غضبش فرو مىنشست » « 3 » .
اينها كه مذكور شد ، علاج صاحب غضب است از خودش .
و اما اگر ديگران بخواهند او را در حال غضب و اشتعال آن علاج كنند ، بسيار مشكل است ؛ مگر در اوّل امر كه شدت نكرده و اشتعال آتش جهنّمش زياد نشده ، به يكى از طرقى كه ذكر شد ؛ و الّا شايد به ترساندن او - خصوصاً تخويف صاحب قوّه و قدرتى ، او را - كه نوعاً آتش غضب به واسطهء ترس در باطن محتقن شود ، ولى بايد ملاحظه شود كه در شدّت اشتعال نباشد كه براى خود صاحب غضب ، تخويف در اين هنگام خالى از خطر نيست . در هر صورت ، علاج در حال فوران غضب ، امرى است مشكل نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْهُ .
هامش
( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 304 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الغضب » ، حديث 12 .
( 2 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 302 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الغضب » ، حديث 2 .
( 3 ) - مرآة العقول ، ج 10 ، ص 146 ؛ كنز العُمَّال ، ج 7 ، ص 141 ، حديث 18404 .