كوتاهتر از آن است كه بتواند حقايق عالم غيب و ماوراى طبيعت را بهطورى كه هست ، بيان كند . ما هر چه از جانب سعادت يا شقاوت مىشنويم ، به مقايسهء به اين دنيا و مأنوسات و عاديات خود از آن چيز مىفهميم ، و عالم آخرت و ملكوت در تحت مقايسه و ميزان دنيا و مُلك در نيايد .
ما هر چه آتش ديديم ، آتش مُلاصِق با بدن - آن هم نوعاً با سطح بدن - را ديديم و بيشتر و بالاتر از آن چيزى نيافتيم . تمام آتشهاى عالم دنيا را اگر روى هم گذارند ، فؤاد انسان را نمىتواند بسوزاند ؛ چه كه فؤاد از مراتب ملكوت است و آتش مُلكى به آن نرسد ؛ آتش ملكى از حدّ بدن ملكى دنياوى خارج نشود . آن آتش ملكوتى الهى است كه باطن و ظاهر و روح و قلب و فؤاد و بدن را مىسوزاند و از باطن قلب بروز كند و به ظاهر از مجراى حواس نفوذ كند .
حضرت عيسى - عليه السلام - مىفرمايد : كسى كه بخواهد از آتش غضب الهى محفوظ باشد و گرفتار
نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ
نشود ، بايد خود را از اين آتش سوزان غضب حفظ نمايد .
و در حديث شريف كافى ، حضرت باقر - عليه السلام - فرمود : « همانا اين غضب ، پاره [ اى ] از آتش فروزنده از شيطان است كه در قلب پسر آدم مشتعل شود ، و همانا هر كس از شما كه غضب كند ، چشمانش سرخ شود و رگهاى گردنش باد كند و شيطان در او داخل شود ، و هر كس از شما كه بر خود بترسد از آن ، ملازم زمين شود كه پليدى شيطان در اين هنگام از او برود » « 1 » .
و از حضرت صادق - عليه السلام - مروى است كه : « غضب ، قلب حليم را
هامش
( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 304 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الغضب » ، حديث 12 .