قبل از اينكه انسان متولّد شود ، خداوند براى او غذايى كه مناسبترين غذاهاست براى آنوقت او تهيه فرموده ، و انسان را مختص فرموده به اينكه محبت او را در دل پدر و مادرش ، بيش از ساير حيوانات قرار داده ؛ به اين معنا كه انسان از بين ساير حيوانات ، اولاددوستتر ، و در جمع و ضبط و حفظ و تربيت اولاد ، بيشتر جدّيت دارد و به واسطهء اين علاقه و محبت فوقالعاده خدمتهايى كه به اولاد مىكنند از روى دلخواهى و دلچسبى است بدون منّت و طمع مزد .
مادر شبهايى بهسر مىبرد كه سختى و تعب آن بهشمار نيايد و به هيچ قيمت نتوان كسى را براى آن مسخَّر كرد ؛ در عين حال ، آن زحمتها را به جان مىخرد و براى استراحت بچه كوشش مىكند و بار بىخوابى را در شبهاى طولانى بهدوش مىكشد تا طفل عزيز خود را به خواب ناز كند . اينها همان عكس محبت الهيه است به فرزند آدم كه در دل مادرها بروز كرده .
و از كرامتهايى كه مخصوص انسان است آنكه وضعيت پستان مادر را طورى مقرّر فرموده كه طفل را با احترام و اكرام دربرگيرد هنگام شيردادن .
اينها و صدها هزار امثال آن ، كرامتهاى صورى ايّام طفوليت و خردسالى است ، و در هر يك از سنين عمر براى او نعمتها و رحمتهايى مقرّر فرموده كه بسط آنها موجب طول كلام شود ، و از همهء نعمتها بزرگتر و از تمام رحمتها كاملتر ، نعمت تربيتهاى معنوى است كه مخصوص بنىالإنسان مىباشد ؛ از قبيل فرستادن كتب آسمانى و انبيا و مرسلين - عليهم السلام - كه تأمين سعادت ابدى و راحت هميشگى انسان را فرمايد ، و طرق وصول به سعادت جاودانى و كمالات انسانى را به انسان راهنمايى فرموده .
اين نعمتهاى گوناگون و اين لطفهاى پنهان وآشكارا ، همهاش بىسابقهء
شرح حديث جنود عقل و جهل ( موسوعة الإمام الخميني 49 ) ( فارسى ) — صفحة 144
مساهمون: السيد الخميني
ص١٤٤