و احاديث در اين باب بسيار است « 1 » .
اكنون عزيزا ! مطالعهء احوال نفس خود كن و از مبادى و ثمرات احوال نفس ، خود را تمييز ده ؛ ببين ما جزء كدام طايفه هستيم ؟
آيا بزرگى خدا و عظمت رحمت و سعهء مغفرت و بسط بساط عفو و غفران ، ما را به آن ذات مقدّس اميدوار نموده يا به غرور شيطانى گرفتار شديم و از حق و صفات جمال وجلال او غافليم و سهلانگارى در امور آخرت ما را مبتلا نموده ؟
احترام عظيم و مُنعم و احترام محضر هر كس ، فطرى انسان است . ارباب دنيا كه از صاحبان نعيم دنيا يا صاحبان قدرت و عظمت دنيايى ، در محضر آنها احترام كنند ، چون تشخيص داد [ ها ] ند كه آنها عظيم و منعمند ؛ پس فطرت محجوبه ، آنها را دعوت به احترام نموده .
تو اگر از عظمت حق و سعهء رحمت و بسط نعمت و مغفرت و تعميم عفو و غفران حق در قلبت جلوهاى حاصل است ، فطرت مخموره تو را دعوت به
هامش
( 1 ) - ر . ك : الكافي ، ج 2 ، ص 55 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الخوف و الرَّجاء » ، و ص 71 ، « باب حسن الظّن باللَّه » ، و ص 72 ، « باب الاعتراف بالتقصير » ؛ بحار الأنوار ، ج 67 ، ص 323 ، باب 59 .