ساختمان بدن آنها است و ممكن است كه بدن به آن ارتزاق كند ، و از موادّى كه به هيچ وجه جزء بدن نمىشود يا براى بدن مضرّ است ، نوعاً متنفّرند ، و اگر از مقدار احتياج غذاى آنها دير شود ، يك حالتى به معده و جهازات هضم آنها دست دهد كه گزندگى خاصى دارد و از آن تعبير به « گرسنگى » كنند كه اگر اين دعوتِ طبيعى نباشد ، ممكن است حيوان از گرسنگى بميرد و اقدام به غذا نكند ؛ چنانچه در مزاجهاى منحرف از اعتدال ، نظير آن يافت شود .
علاوه بر آن ، در سطح زبان حيوان يك قوّهء مشخّصه قرار داده شده كه به حسب نوع ، موادّ نافعه را از مضرّه تشخيص مىدهد ، و در عين حال ، لذّتى در اغذيهء نافعه قرار داده شده و قوّهء فهمِ لذّتى در همين سطح زبان قرار داده شده كه گويى به انسان رشوه مىدهند براى حفظ بنيه و سلامت خود ، كه اگر اين رشوه نبود ، ممكن بود به بسيارى از مواد نافعه اقدام نكند و كمكم بناى بدن ، رو به خرابى و اضمحلال گذارد .
و نيز براى هر حيوان دندان مناسب با غذاهايى كه محتاج به آن است و ممكن است در بدن آن ، بدل مايتحلّل واقع شود ، قرار داده شده ؛ چنانچه [ براى ] حيوانات گوشتخوار - يعنى آنها كه بيشتر گوشت به حال مزاج آنها نافع است - دندانهايى تيز ، مناسب با گوشتخوارى قرار داده شده ، و حيوانات علفخوار را - يعنى آنهايى كه بيشتر علف مناسب با ساختمان مزاجى آنها است - دندانى پهن ، مناسب با علفخوارى قرار داده شده ، و در بعضى كه با هر دو سر كار دارند - يعنى هم گوشت و هم علف مناسب با حال مزاجى آنها است ؛ مثل انسان - براى آنها هر دو نوع دندان قرار داده شده .
پس از آنكه غذا در دهان واقع شد و مشغول شد به توسط دندان به خرد نمودن آن ، ترشّحاتى از غددى كه زير زبان است مىشود كه در نضج و هضم آن
شرح حديث جنود عقل و جهل ( موسوعة الإمام الخميني 49 ) ( فارسى ) — صفحة 121
مساهمون: السيد الخميني
ص١٢١