ما همه ، قرآن شريف را مىدانيم [ كه ] از معدن وحى الهى براى تكميل بشر و تخليص انسان از مَحْبَس ظلمانى طبيعت و دنيا ، نازل شده است و وعد [ و ] وعيد آن ، همه حق صراح و حقيقت ثابته است و در تمام مندرجات آن شائبهء خلاف واقع نيست ؛ با اين وصف ، اين كتاب بزرگ الهى در دل سخت ما بهاندازهء يك كتاب قصّه تأثير ندارد ؛ نه دلبستگى به وعدههاى آن داريم تا دل را از اين دنياى دَنى و نشئهء فانيه برگيريم و به آن نشئهء باقيه ببنديم ، و نه خوفى از وعيد آن در قلب ما حاصل آيد تا از معاصى الهيه و مخالفت با ولىنعمت احتراز كنيم ؛ اين نيست جز آنكه حقيقت و حقّيت قرآن به قلب ما نرسيده و دل ما به آن نگرويده و ادراك عقلى ، بسيار كم اثر است ؛ و با اين قياس ، كلّيهء نقصانهايى كه در ما است و جميع سركشىها و مخالفتهاى ما و محروم ماندن از همهء معارف و سرائر براى همين نكته است . « تو خود حديث مفصّل بخوان از اين مجمل » .
فصل سوم در استشهاد براى اين مقصد به دليل نقلى
خداى تبارك و تعالى براى مؤمنين در قرآن شريف خود ، خواصّى ذكر فرموده است ، و همچنين در احاديث شريفه از اهلبيت عصمت و طهارت ، براى مؤمن اوصافى ذكر شده است كه هيچ يك از آنها در ما نيست ، با اينكه ما خود مىدانيم كه همه به علم برهانى يا امثال آن ، اعتقاد به خداى تبارك و تعالى و توحيد ذات مقدَّس و ساير اركان ايمانى داريم ؛ اين نيست ، مگر براى آنكه مذكور داشتيم كه ايمان ، غير از ادراك عقلى است .
خداى تعالى در آيهء دوم از سورهء انفال فرمايد :
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ