چون زكات و خمس و حج و امثال آن از حرص به جمع مال است ، و ترك واجباتِ بَدنيّه چون صوم و صلاة و امثال آن از تنپرورى است .
بالجمله ، اين امّ الأمراض ، انسان را به انواع بليّات مبتلا كند و كار انسان را به هلاكت ابدى كشاند . پس بر انسان بيدار لازم است تا مهلتى در دست دارد ، اين عمر خداداد را كه براى تحصيل سعادت ابدى خداوند به او مرحمت فرموده ، مفت از دست ندهد يا به خسارت و زيان نگذارد .
عزيزا ! از صلاح و فساد و سعادت و شقاوت ما به حق تعالى - نعوذاً باللَّه - يا انبياء عظام و مبلّغين وحى يا اولياء كرام - عليهم السلام - نفع و ضررى نمىرسد .
عالم همه فاسد شود ، در مملكت حق - جلّ و علا - خللى وارد نشود ، و همه صالح و نيكوكار شود ، توسعه در مملكت حق نشود .
بشر و هر چه با او مِساس دارد ، در مقابل عظمت ممالك الهيّه قدر محسوسى ندارد تا صلاح و فساد او مورد نظر باشد . پس با اين همه ، تشريفات فرو فرستادن وحى و دستورات الهيّه و زحمت و تعب انبياء و فداكارى و از خود گذشتن اولياء همه براى صلاح حال ما است . آنها مىدانند عاقبت كار مفسدان چه خواهد بود . آنها از نشئات غيبيّه اطلاع دارند و مىخواهند ما خوابها را بلكه بيدار كنند و به وظايف خود آشنا كنند ، و ما بيچارهها يك وقت از اين خواب گران بر مىخيزيم كه كار از دست رفته و جبران آن ممكن نيست . آن روز جز حسرت و ندامت براى ما چيزى نخواهد ماند و آن هم فايده ندارد . قالَ تَعالى :
« وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ » .
« 1 »
هامش
( 1 ) - آنان را از روز حسرت بِتَرسان ، كه كار به پايان آمده ، و آنان همچنان در حالِ غفلت [ و بىايمانى ] هستند . ( مريم / 39 ) .