و در سورهء مؤمن [ آيهء ] 13 فرمايد :
« هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آياتِهِ وَ يُنَزِّلُ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً وَ ما يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ » .
« 1 »
پس از آن كه دل را براى ذكر خدا و قرآن شريف مهيّا نمود ، آيات توحيد و اذكار شريفهء توحيد و تنزيه را با حضور قلب و حال طهارت ، تلقين قلب كند ؛ به اين معنى كه قلب را چون طفلى فرض كند كه زبان ندارد و مىخواهد او را به زبان آورد ، چنانچه آن جا يك كلمه را تكرار كند و به دهان طفل گذارد تا او ياد گيرد ، همين طور كلمهء توحيد را با طمأنينه و حضور قلب ، بايد انسان تلقين قلب كند و به دل بخواند تا زبان قلب باز شود . و اگر وقتى چون أواخر شب يا بين الطّلوعَيْن ، بعد از فريضهء صبح براى اين كار اختصاص دهد خيلى بهتر است .
پس در آن وقت ، با طهارت وجههء قرآن و ذكر را متوجه قلب كند ، و آيات شريفهء الهيّه كه مشتمل بر تذكّر و مشتمل بر توحيد است به قلب بخواند به طور تلقين و تذكير .
و اگر آيات شريفه آخر سورهء حشر را از قول خداى تعالى
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ »
« 2 » كه آيهء 18 است ، تا آخر سوره ، كه مشتمل بر تذكر و محاسبه نفس و محتوى بر مراتب توحيد و اسماء و صفات است ، در يك وقت فراغت از نفس از واردات دنيايى ، مثل آخر شب يا بين الطّلوعين با حضور قلب بخواند و در آنها تفكر كند ، اميد است - ان شاء اللَّه - نتايج حسنه ببرد . و همين طور در اذكار شريفه با حضور قلب ذكر شريف :
« لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ »
- كه افضل و اجمع اذكار
هامش
( 1 ) - اوست خدايى كه آياتش را به شما نشان مىدهد ، و از آسمان براى شما روزى نازل مىكند ، و بجز كسى كه اهل انابه باشد ، متذكّر نخواهد شد .
( 2 ) - اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، از خداوند بهراسيد .