ملك و دنيا به او ردّ كرديم ، امين در امانت بوديم ، و الا خيانتكار بوديم ، از اسلام حقيقى خارج و از ملّت رسول اكرم ، صلّى اللّه عليه و آله ، بيرون هستيم . و در حديث مشهور است كه : قلب المؤمن عرش الرّحمن . [ 1 ] و در حديث قدسى معروف است : لا يسعني أرضي و لا سمائي ، و لكن يسعني قلب عبدي المؤمن . « 1 » دل مؤمن عرش و سرير سلطنت حق و منزلگاه آن ذات مقدس ، و صاحب دل ذات مقدس است . توجه به غير حق تعالى خيانت به حق است ، و حبّ به غير ذات مقدس و خاصان او ، كه حبّ اوست ، خيانت است در مشرب عرفان . و ولايت اهل بيت عصمت ، و طهارت و دوستى خاندان رسالت ، عليهم السلام ، و عرفان مقام مقدس آنها ، امانت حق است ، چنانچه در احاديث شريفهء كثيره « امانت » را در آيه تفسير فرمودهاند به ولايت امير المؤمنين [ 2 ] ، عليه السلام . و چنانچه غصب ولايت و سلطنت آن حضرت خيانت به امانت است ، ترك تبعيت آن بزرگوار از مراتب خيانت است . و در احاديث شريفه وارد است كه شيعه كسى است كه تبعيت كامل كند ، و الا مجرد دعوى تشيع بدون تبعيت تشيع نخواهد بود . [ 3 ] بسيارى از خيالات از قبيل اشتهاى كاذب است ! به مجرد آنكه در قلب خود دوستى از حضرت امير ، عليه السلام ، و اولاد طاهرينش ديديم ، مغرور به اين دوستى مىشويم و گمان مىكنيم با ترك تبعيت اين دوستى محفوظ مىماند . چه اطمينان است كه اگر انسان مراقبت نكرد و آثار دوستى را ترك كرد ، اين دوستى باقى بماند ؟ ممكن است در آن فشارهاى سكرات كه از براى غير مؤمنين و مخلصين مىباشد انسان از دهشت و وحشت ، على بن ابى طالب ، عليه السلام ، را فراموش كند . در حديث است كه يك طايفه از اهل معصيت در جهنم معذباند ، و اسم رسول اكرم ، صلّى اللّه عليه و آله ، را فراموش كنند ، تا بعد از آنكه مدت عذاب سرآيد و از قذرات گناه تطهير و تخليص شوند ، اسم مبارك آن حضرت به يادشان آيد به آنها القا شود ، پس فرياد آنها به وا محمّدا ! صلّى اللّه عليه و آله ، بلند شود و مورد رحمت شوند . « 2 » ما گمان مىكنيم واقعهء موت و سكرات آن شبيه به اوضاع اين عالم است .
عزيزم ، تو با يك مرض جزئى تمام علوماتت را فراموش مىكنى ، پس چه مىشود با آن سختيها و فشارها و مصيبتها و وحشتها ؟ اگر انسان دوستى كرد و به لوازم دوستى رفتار كرد و متذكر محبوب بود و از او تبعيت كرد ، البته آن دوستى با ولىّ مطلق و محبوب مطلق حقّ مورد نظر حق و محبوب حق است ، ولى اگر ادعا كرد و عمل
هامش
[ 1 ] « دل انسان با ايمان تخت پادشاهى خداوند رحمان است . » بحار الأنوار ، ج 55 ، ص 39 ، « كتاب السماء و العالم » ، باب 4 .
[ 2 ] از جملهء اين احاديث ، روايت كلينى از امام صادق ( ع ) است دربارهء كريمهء «إنّا عَرَضنا الأمانَةَ علَى السَماوات و الأرضِ و الجِبالِ فأَبين أن يحملنها و أشفقن منها و حملها الإنسان إنّه كان ظلوما جهولا . »قال : هى ولاية أمير المؤمنين ، عليه السلام . ( اصول كافى ، ج 1 ، ص 413 ، « كتاب الحجة » ، « باب فيه نكت و نتف من التنزيل فى الولاية » ، حديث 2 . )
[ 3 ] و قال الإمام ( ع ) : قال رجل لرسول اللّه ( ص ) . . . فقال رسول اللّه ( ص ) : لا تقل إنّه من شيعتنا فإنّه كذب ، إنّ شيعتنا من شيّعنا و تبعنا في أعمالنا و ليس هو الّذي ذكرته في هذا الرّجل من أعمالنا . امام ( ع ) فرمود : مردى به پيامبر خدا گفت . . . پس پيامبر ( ص ) فرمودند : نگو كه او از شيعيان ماست كه اين دروغ است . همانا شيعه ما كسى است كه ما را همراهى كند و در كارهايمان دنبالهرو ما باشد و آنچه در مورد اين مرد گفتى ( نگاه به حريم همسايه ) از كارهاى ما نيست . بحار الأنوار ، ج 65 ، ص 155 ، « كتاب ايمان و كفر » ، « باب 19 » ، حديث 11 .
( 1 ) حديث 2 ، پاورقى 15 .
( 2 ) حديث 8 ، پاورقى 10 .