في الدّنيا و لم يردّها إلى أهلها ، ثمّ أدركه الموت ، مات على غير ملّتي ، و يلقى اللّه و هو عليه غضبان . و من اشترى خيانة و هو يعلم ، فهو كالّذي خانها . « 1 » « از حضرت رسول اكرم ، صلّى اللّه عليه و آله ، نقل فرمودند كه آن حضرت نهى فرمود از خيانت و فرمود : كسى كه خيانت كند در دنيا به امانتى و به صاحبش ردّ نكند آن را و بميرد ، مرده است به غير ملت من ، و ملاقات كند خداوند را در حالى كه آن ذات مقدس بر او غضبناك است . و كسى كه خريدارى كند آن را با علم به خيانت ، او نيز مثل آن خائن است . » و از اين قبيل احاديث ديگر نيز هست . و معلوم است كه نتيجه غضبناكى ذات مقدس حق بر بنده چه خواهد بود . البته حضرات شافعين نيز كسى را كه مورد غضب حق است شفاعت نكنند ، خصوصا كه شخص خائن از ملت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ، نيز خارج است . و در حديث ديگر است كه « كسى كه خيانت كند به مؤمنى ، از من نيست . » [ 1 ] و در حديث ديگر است كه « از دين اسلام خارج است و او را در شفير جهنم اندازند ابد الآبدين . » « 2 » پناه مىبرم به خدا از اين خطيئه .
و معلوم است خيانت به مؤمنين اعم است از خيانت مالى ، و خيانتهاى ديگر كه از آن بالاتر است . پس انسان بايد در اين عالم نيز خيلى از نفس امّاره مواظبت كند .
چه بسا باشد كه به انسان امورى را تعميه كند و سهل و آسان نمايش دهد ، با آنكه موجب شقاوت ابدى و خذلان دايمى است . اين حال خيانت به بندگان خدا . و از اينجا حال خيانت به امانت حق تعالى نيز معلوم شود .
در اشاره به بعضى امانات حق است
و بايد دانست كه حق تبارك و تعالى تمام قوا و اعضاى ظاهريه و باطنيه را به ما مرحمت فرموده و بسط نعمت و رحمت در مملكت ظاهر و باطن ما فرموده و در تحت قدرت ما تمام آنها را مسخر فرموده ، و اينها را به ما به رسم امانت مرحمت فرموده ، در صورتى كه تمام آنها پاك و پاكيزه و طاهر از قذارات صوريه و معنويه بودند ، و آنچه از عالم غيب براى ما نازل فرموده تمام آنها مطهّر از آلايش بودهاند ، پس اگر ما در وقت ملاقات آن ذات مقدس آن امانات را بدون آلايش به عالم طبيعت و قذارات
هامش
[ 1 ] در حديث امام رضا ( ع ) آمده است : ليس منّا من غشّ مسلما و ليس منّا من خان مؤمنا ( از ما نيست كسى كه با مسلمان غش كند ، و از ما نيست كسى كه با مؤمنى خيانت ورزد . ) منبع پيشين ، حديث 3 .
( 1 ) وسائل الشيعة ، ج 13 ، ص 225 ، « كتاب الوديعة » ، باب 3 ، حديث 2 .
( 2 ) منبع پيشين ، حديث 5 ( از پيغمبر ص )