37 : نعمتهاى الهى
حضرت على عليه السلام مىفرمايند :
« إذا وَصَلَتْ إلَيَكُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ فَلا تُنَفِّرُوا أَقْصاها بِقِلَّةِ الشُّكْرِ
؛ هنگامى كه نشانههاى نعمت پروردگار آشكار شد و مقدّماتش به شما رسيد ، با ناسپاسى و كمى شكر دنبالهء آن را از خود دور نسازيد » . « 1 »
براى روشن اين حديث بايد به سه نكته توجّه كنيم :
نكتهء اوّل : نعمتهايى كه به سراغ انسان مىآيد مىتواند عوامل مختلفى داشته باشد :
گاهى اين نعمتها پاداشى است كه در مقابل اعمال خير خود به دست مىآورد ؛ چرا كه خداوند كار هيچ كس را بدون پاداش نمىگذارد و پاداش بيشتر اين افراد را در همين دنيا مىدهد .
و گاهى نعمتهاى خداوند يك نوع عذاب و مجازات است كه در روايات ما به نعمت استدراج معروف است ؛ يعنى هنگامى كه شخص گناه مىكند ؛ خداوند او را تنبيه مىكند تا بيدار شود ؛ ولى اگر در مراحل بعدى بر اثر زيادى گناه به حدّى برسد كه تنبيهات فايده نداشته باشد در نتيجه خداوند به او نعمت مىدهد
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 13