472 فِى دُعَاءٍ اسْتَسْقَى بِهِ اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ السَّحَابِ دُونَ صِعَابِهَا .
امام عليه السلام در دعايى كه براى درخواست باران كرده ، عرضه مىدارد :
خداوندا ! بهوسيلهء ابرهاى رام به ما باران عنايت كن
نه بهوسيلهء ابرهاى سركش ( و خطر آفرين ) . « 1 »
مرحوم سيد رضى بعد از ذكر اين دعاى پرمعنا مىگويد : « اين از كلمات فصيح و شگفتانگيز است زيرا امام عليه السلام ابرهاى پرسروصدا را كه توأم با رعد و برق و طوفان و صاعقه است تشبيه به شتران سركشى كرده كه بار خود را فرو مىافكنند و سوار خود را به زمين مىكوبند ولى ابرهاى خالى از اين هياهو را به شتران رام تشبيه فرموده كه به راحتى مىتوان از آنها شير دوشيد و بر آنها سوار شد » ؛ (
قال الرضيّ : وهذا من الكلامِ العَجيبِ الفَصاحةِ ، وذلك أنّه عليه السلام شبّه السّحابَ
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب تنها منبع ديگرى كه براى اين دعاى پرمعنا و زيبا ذكر كرده نهايهء ابن اثير در مادهء « زلل » مىباشد . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 319 ) .