464 إِنَّ لِبَنِي أُمَيَّةَ مِرْوَداً يَجْرُونَ فِيهِ ، وَ لَوْ قَدِ اخْتَلَفُوا فِيَما بَيْنَهُمْ ثُمَّ كَادَتْهُمُ الضِّبَاعُ لَغَلَبَتْهُمْ .
امام عليه السلام فرمود :
بنىاميه تا زمان معينى مهلت دارند كه به تاخت و تاز مشغول باشند و همين كه بين آنها اختلاف افتاد دشمنانِ ضعيفِ كفتارصفتشان آنها را فريب مىدهند
و بر آنان پيروز مىشوند . « 1 »
مرحوم سيد رضى در ذيل اين گفتار حكيمانه مىگويد : « مَرود » در اينجا مَفعل ( بر وزن مكتب ) است كه از مادهء « إرواد » گرفته شده و به معناى مهلت دادن و اظهار كردن است و اين تعبير از فصيحترين و جالبترين تعبيرات است گويا
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در اينجا منبع ديگرى براى اين گفتار حكيمانه ذكر نكرده ولى صدر آن در نهايهء ابن اثير و همچنين در لسان العرب آمده است . ذكر آن در اين دو كتاب لغت معروف ، دليل بر شهرت آن است .
در مصنف ابن ابىشيبه ( ج 8 ، ص 612 ) نيز اين كلام بدون ذكرى از بنىاميه آمده است . همچنين در كنزالعمال متقى هندى ( ج 5 ، ص 799 ) .