أعطى الّذى أعطى أبوهُ قبلَه * و تَبخّلت أبناءُ مَن يَتبخّل
ما دربارهء قوم و قبيلهء خود تحقيق كرديم ديديم بهترين آنها كسى بود كه پدرش فضل و شرافتى داشت .
كسى عطا و بخشش مىكند كه پدرش پيش از او بخشش داشته و به عكس ، فرزندان بخيلان بخل را پيشه مىكنند .
شاعر ديگرى مىگويد :
إنّ العروقَ إذا استَسَرّ بها الثَّرى * أثْرى النّباتُ بها و طابَ المَزْرَع
هنگامى كه خاك ريشهها را خوب تغذيه مىكند گياه و مزرعهاى كه از طريق آن ريشهها مىرويد خوب و پاكيزه است .
اين كلام را با سخنى از از سالار شهيدان امام حسين عليه السلام پايان مىدهيم آنجا كه فرمود : «
إِنَّ الدَّعِىَّ ابْنَ الدَّعيّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذّلّة يأبى اللَّهِ ذلِكَ وَ رَسُولُهُ وَالمؤمنونَ وَ حُجُورٌ طابَتْ وطَهُرَتْ ، وَ أُنُوفٌ حَمِيَّةٌ ، وَ نُفُوسٌ أَبِيَّةٌ ، مِنْ أن نُؤثِرَ طاعَةَ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الْكِرامِ
؛ آگاه باشيد ! مرد آلوده ، فرزند آلوده ، مرا در ميان شمشير و ذلّت مخير ساخته است . هيهات كه من ذلّت را بپذيرم و او به مقصد خويش برسد ! خداوند و رسولش و مؤمنان و نياكان پاكدامن و مادران پاكيزهء من ، از اين ابا دارند كه اطاعت لئيمان را بر قربانگاه بزرگواران ترجيح دهيم » . « 1 »
* * *
هامش
( 1 ) . لهوف ، ص 97 .