435 مَا كَانَ اللَّهُ لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الشُّكْرِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ ، وَ لَالِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْإِجَابَةِ ، وَ لَالِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ .
امام عليه السلام فرمود :
چنين نيست كه خداوند درِ شكر را بهروى بندهاى بگشايد و درِ فزونى نعمت را بهرويش ببندد ، و چنين نيست كه خداوند باب دعا را بهروى كسى بگشايد و باب اجابت را بهرويش ببندد ، و نيز چنين نيست كه خداوند در توبه را به روى كسى باز كند و در آمرزش را بهرويش ببندد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
تنها مدرك ديگرى كه مرحوم خطيب براى اين گفتار حكيمانه ذكر مىكند غررالحكم است كه آن را با تفاوتهايى آورده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 304 ) .
اضافه مىكنيم كه اين گفتار نورانى بهصورت كاملًا مشروحترى در ارشاد القلوب ديلمى آمده است . ( ارشاد القلوب ، ج 1 ، ص 148 ) .