لَكُمْ » و آيهء شريفهء 186 سورهء بقره : « « وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِى » ؛ هرگاه بندگان من دربارهء من از تو سؤال كنند ( بگو : ) من به آنها نزديكم و دعاى دعا كننده را هنگامى كه مرا ( از صميم دل ) بخواند اجابت مىكنم » .
دليل آن هم روشن است زيرا نه خداوند بخيل است و نه اجابت دعا چيزى از او مىكاهد بلكه رحمانيت و رحيميت او ايجاب مىكند كه تمام تقاضاهاى بندگان را اجابت فرمايد و اگر گاهى اجابت دعا تأخير مىافتد و يا بعضى از دعاها به اجابت نمىرسد حتماً به دليل مصالحى است يا بهواسطهء وجود موانع .
بسيار مىشود كه انسان از خدا چيزى مىخواهد كه دشمنِ جان اوست اما توجه ندارد . خداوند چنين دعايى را مستجابنمىكند و گاه چيزهايى مىخواهد اما موانعى مانند گناهان بزرگ جلوى اجابت آن را مىگيرد .
در سومين بشارت مىفرمايد : « چنين نيست كه خداوند درِ توبه را بهروى كسى باز كند و درِ آمرزش را بهرويش ببندد » ؛ (
وَلَا لِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ وَيُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ
) . اين سخن برگرفته از آيهء شريفهء 25 سورهء شورى است : « « وَهُوَ الَّذِى يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئَاتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ » ؛ او كسى است كه توبه را از بندگانش مىپذيرد و بدىها را مىبخشد ، و آنچه را انجام مىدهيد مىداند » .
اصولًا امكان ندارد خداوند دستور به چيزى بدهد و نتيجهء آن را پذيرا نشود ؛ از يكسو به بندگانش بگويد توبه كنيد يا بفرمايد درى بهسوى رحمتم براى شما گشودهام و آن ، باب توبه است از اين در وارد شويد ولى خودش حاضر نباشد توبهء توبهكاران را بپذيرد .
شبيه همين معانى در حكمت 135 آمد كه امام عليه السلام فرمود : كسى كه توفيق چهار چيز را پيدا كند از چهار چيز محروم نخواهد شد : كسى كه موفق به دعا
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 475
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٧٥