وَ لَاحَوْلَ وَ لَاقُوَّةَ إِلَّا بِكَ
؛ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فال نيك را دوست مىداشت و از فال بد متنفر بود و دستور مىداد اگر كسى چيزى ببيند كه مىشود با آن فال بد زد ( براى رفع نگرانى ) بگويد : خداوندا ! هيچكس جز تو نيكى عطا نمىكند و هيچكس جز تو بدىها را دور نمىسازد و هيچ پناه و نيرويى جز به وسيلهء تو نيست » . « 1 »
از مجموع آنچه دربارهء فال و طيره گفته شد اين نكته بهدست مىآيد كه شخص موحد هرگز بهسراغ خرافات نمىرود و غير خدا را در سرنوشت خود مؤثر نمىداند . در واقع فال نيك كه سبب خوشبينى به آينده و اميدوارى و نشاط مىگردد ضررى ندارد اما فال بد كه نگرانى و آشفتگى و گاه يأس و حتى بدبينى به ساحت قدس خداوند ايجاد مىكند كار زشت و ناپسندى است .
و اما « عدوى » به معناى سرايت است بهخصوص درمورد سرايت بيمارى از كسى به ديگرى بهكار مىرود و اينكه امام عليه السلام سرايت را نفى فرموده به اين معنا نيست كه هيچگونه از بيمارىها واگيردار نمىباشد زيرا امروز مسلم است كه بسيارى از بيمارىها از فردى به ديگرى منتقل مىشود مانند بيمارى سل و سرماخوردگى و امثال آن . اما چنين هم نيست كه تمام بيمارىها واگيردار باشد بسيارى از بيمارىها مانند بيمارى قند ، فشار خون ، انواع سكتههاى قلبى و مغزى چيزى نيست كه از كسى به ديگرى سرايت كند .
به نظر مىرسد كه در عصر جاهليت افرادى بودند كه بهشدّت از همهء بيماران پرهيز مىكردند و شايد اصلًا به عيادت آنها نمىرفتند و يك اعتقاد خرافى داشتند كه بايد از هر بيمارى پرهيز كرد . اسلام اين عقيدهء افراطى و خرافى را نفى مىكند تا مردم به عيادت بيماران بروند و به كمك آنها بشتابند و از آنها روىگردان نشوند .
گاه اين تفكر افراطى انحرافى به امور ديگر غير از بيمارىها نيز سرايت
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 92 ، ص 2 .