وظيفهء خود عدول كند ، همه به عنوان واجب كفايى مأمورند او را نصيحت كرده و به انجام وظيفه فرا خوانند و هرگاه كسى آشكارا منكرى را انجام دهد و كارى بر خلاف موازين اسلامى مرتكب شود ، همه مسئولند او را اندرز دهند و از آن كار بازدارند .
بنابراين ، امر به معروف ، مصلحتى است براى تودهء مردم و نهى از منكر سبب پيشگيرى از كار سفيهان است .
قابل توجه است كه در امر به معروف بر عوام تكيه مىكند . اشاره به اينكه خواص ، وظايف خود را انجام مىدهند و كمتر نوبت به امر به معروف مىرسد و در مورد نهى از منكر بر سفها تكيه مىكند اشاره به اينكه آدم عاقل و خردمند به دنبال گناه نمىرود و آنها كه با ارتكاب گناه ، هم به خود ظلم مىكنند و هم به جامعه ، سفيه و كمخردند . قرآن مجيد هم به اين موضوع اشارهاى دارد و مىفرمايد : « وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ » ؛ چه كسى از آيين ابراهيم ، روىگردان خواهد شد به جز افراد نادان و سفيه ؟ » . « 1 »
دربارهء اهميت امر به معروف و نهى از منكر و شرايط آن در بحثهاى گذشته مطالب قابل ملاحظهاى آمده است . « 2 »
9 . « و صلهء رحم را براى افزايش نفوس مقرر داشت » ؛
( وَصِلَةَ الرَّحِمِ مَنَماةً لِلْعَدَدِ )
. « مَنْمَاة » مصدر ميمى و به معناى نمو كردن است و چون به صورت مفعول لاجله ذكر شده به معناى سببيت نمو است .
روشن است هنگامى كه افراد يك فاميل صلهء رحم به جاى آورند و مراقب يكديگر باشند و به همديگر كمك كنند ، تلفات در ميان آنها كم خواهد بود
هامش
( 1 ) . بقره ، آيهء 130
( 2 ) . از جمله به جلد 2 از همين كتاب ، ص 255 ؛ تفسير نمونه ، ج 3 ، ذيل آيهء 104 سورهء آل عمران مراجعه شود