357 فقال عليه السلام وعَزَّى قَوْماً عَنْ مَيّتٍ ماتَ لَهُمْ إِنَّ هذا الْأَمْرَ لَيْسَ لَكُمْ بَدَأَ ، وَلَا إِلَيْكُمُ انْتَهَى ، وَقَدْ كَانَ صَاحِبُكُمْ هذَا يُسَافِرُ فَعُدُّوهُ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ ، فَإِنْ قَدِمَ عَلَيْكُمْ وَإِلَّا قَدِمْتُمْ عَلَيْهِ .
امام عليه السلام به گروهى از بازماندگان كسى كه از دنيا رفته بود اينگونه تسليت گفت :
اين امر ( مرگ ) نه آغازش از شما بوده و نه به شما پايان خواهد يافت . اين دوست شما سابقاً هم گاهى مسافرت مىرفت اكنون نيز تصور كنيد به سفرى رفته است .
اگر او از سفر بازگردد چه بهتر و اگر بازنگردد شما به سوى او خواهيد رفت ( و يكديگر را ملاقات خواهيد نمود ) ! « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در ذيل اين كلام شريف مىگويد : آمُدى آن را در غررالحكم با تفاوتهايى آورده ( كه نشان مىدهد منبع ديگرى در اختيار داشته است » . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 265 )