آمُرْكَ بِالطَّلَب ؟ ؛
آيا من به تو دستور ندادم برخيزى و براى به دست آوردن روزى تلاش كنى ؟ » « 1 »
شعرا نيز هر دو قسم روزى را در اشعار خود آوردهاند ؛ در مورد قسم اوّل ، شاعرى مىگويد :
از مرگ مينديش و غم رزق مخور * كين هر دو به وقت خويش ناچار رسد
درمورد قسم دوم روزىكه نيازبه تلاش وكوشش داردصائب تبريزى مىگويد :
چون شير مادر است مهيا اگرچه رزق * اين جهد و كوشش تو به جاى مكيدن است
نكته رزق و روزى افراد
در آيات قرآن و روايات اسلامى بر اين معنا تأكيد شده است كه خدا براى هر موجودى رزق و روزىاى معين كرده كه به او مىرسد ؛ در آيهء 6 سورهء « هود » مىخوانيم : « وَمَا مِنْ دَابَّةٍ فِى الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَاكُلٌّ فِى كِتَابٍ مُّبِينٍ » ؛ هيچ جنبندهاى در زمين نيست مگر اينكه روزى او بر خداست ! او قرارگاه و محل نقل و انتقالش را مىداند » .
در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مىخوانيم :
« يا أَبَا ذَرٍّ لَوْ أَنَّ ابْنَ آدَمَ فَرَّ مِنْ رِزْقِهِ كَمَا يفِرُّ مِنَ الْمَوْتِ لَأَدْرَكَهُ رِزْقُهُ كَمَا يدْرِكُهُ الْمَوْت ؛
اى ابوذر اگر انسان از رزق و روزىاش بگريزد همانگونه كه از مرگ گريزان است روزى به سراغش مىآيد همانگونه كه ( روزى ) مرگ به سراغ او خواهد آمد » . « 2 »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 511 ، ح 2
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 89