هم سخن مىگويند .
اين تصوير از مرگ ، مردن را براى همگان آسان مىسازد و مايهء تسليت خاطر كسانى است كه عزيزانشان از دست رفتهاند .
نكته از اندوه مصيبتزدگان بكاهيد
بىشك زندگى در دنيا خالى از مصائب نيست به خصوص اگر انسان عمر طولانى پيدا كند كه در اين حال گرفتار مصيبتهاى عزيزان و دوستان و بستگان مىشود و گاه شدت مصيبت آن چنان زياد است كه انسان را از پاى درمىآورد و يا خداى نكرده او را به ناسپاسى وامىدارد و براى اينكه انسان گرفتار اينگونه حالات نشود اسلام دستورات دقيق و حسابشدهاى داده است .
نخست به خود افراد دستور مىدهد كه خودشان تسليتگوى خود باشند .
مثلًا با گفتن : « إِنَّا للَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ » ؛ ما همه از خدا هستيم و به سوى او بازمىگرديم » به خود آرامش مىبخشد ، چراكه به هنگام گفتن اين سخن توجه پيدا مىكند كه قانون مرگ ، قانونى عمومى است و همه در اين قافله در حركتند ؛ بعضى در پيشاپيش قافله و برخى در پس آن . توجه به اين حقيقت بار مصيبت را سبك مىكند .
در حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم :
« مَا مِنْ مُسْلِمٍ يصَابُ بِمُصِيبَةٍ وَإِنْ قَدُمَ عَهْدُهَا فَأَحْدَثَ لَهَا اسْتِرْجَاعاً إِلَّا أَحْدَثَ اللَّهُ لَهُ مَنْزِلَةً وَأَعْطَاهُ مِثْلَ مَا أَعْطَاهُ يوْمَ أُصِيبَ بِهَا ؛
هيچ مسلمانى گرفتار مصيبتى نمىشود هر چند تازه باشد و او در برابر آن جملهء « إِنَّا للَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ » بگويد ، مگر اينكه خداوند منزلت والايى براى او قرار مىدهد و به اندازهء آنچه از دست او رفته به او پاداش مىبخشد » . « 1 »
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 79 ، ص 132