بخش دوم :
وَمَنْ كَثُرَ كَلَامُهُ كَثُرَ خَطَؤُهُ ، وَمَنْ كَثُرَ خَطَؤُهُ قُلَّ حَيَاؤُهُ ، وَمَنْ قَلَّ حَيَاؤُهُ قَلَّ وَرَعُهُ ، وَمَنْ قَلَّ وَرَعُهُ مَاتَ قَلْبُهُ ، وَمَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ النَّارَ . وَمَنْ نَظَرَ فِي عُيُوبِ النَّاسِ ، فَأَنْكَرَهَا ، ثُمَّ رَضِيَهَا لِنَفْسِهِ ، فَذلِكَ الْأَحْمَقُ بِعَيْنِهِ وَالْقَنَاعَةُ مَالٌ لَايَنْفَدُ . وَمَنْ أَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِيَ مِنَ الدُّنْيَا بِالْيَسِيرِ ، وَمَنْ عَلِمَ أَنَّ كَلَامَهُ مِنْ عَمَلِهِ قَلَّ كَلَامُهُ إِلَّا فِيَما يَعْنِيهِ .
( امام عليه السلام فرمود : ) آنكس كه زياد سخن مىگويد زياد اشتباه مىكند و آنكس كه زياد اشتباه كند حيائش كم مىشود و كسى كه حيائش كم شود تقوايش نقصان مىيابد و كسى كه تقوايش نقصان يابد قلبش مىميرد و كسى كه قلبش بميرد داخل آتش دوزخ مىشود . كسى كه به عيوب مردم بنگرد و آن را بد شمرد ولى براى خويش آن را خوب بداند ، احمق واقعى است و قناعت ، سرمايهاى است فناناپذير و آنكس كه فراوان ياد مرگ كند به اندكى از دنيا راضى مىشود . آنكس كه بداند گفتارش جزء اعمال او محسوب مىشود سخن كم مىگويد مگر در آنجا كه به او مربوط است .
شرح و تفسير ادامهء اندرزها
امام عليه السلام هفتمين نكتهء راهگشا و تربيت كننده را بيان مىكند و مىفرمايد :
« كسى كه سخنش بسيار شود ( و پرحرف باشد ) خطاى او فراوان خواهد بود » ؛