پاك و پرهيزكار نيز هنگامى كه مرتكب اينگونه كارها شود متهم مىگردد و در واقع آبروى خود را به دست خود ريخته است .
شبيه همين معنا از امام عليه السلام در حديث ديگرى آمده است كه مىفرمايد :
« مَنْ عَرَّضَ نَفْسَهُ لِلتُّهْمَةِ فَلايَلُومَنَّ مَنْ أساءَ بِهِ الظَّنَّ ؛
كسى كه خود را در معرض تهمت قرار دهد نبايد كسانى را سرزنش كند كه به او سوءظن پيدا مىكنند » . « 1 »
نيز در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم :
« اتَّقُوا مَواضِعَ الرَّيْبِ وَلا يَقِفَنَّ أَحَدُكُمْ مَعَ أُمّهِ فِى الطَّريقِ فَإِنَّهُ لَيْسَ كُلُّ أَحَدٍ يَعْرِفُها ؛
از مواضعى كه موجب سوءظن است بپرهيزيد و هيچكس از شما با مادرش در وسط راه نايستد ، زيرا همه نمىدانند او مادر وى است ( و چه بسا فكر كنند او با زن نامحرمى رابطه دارد ) » . « 2 »
البته مواردى هست كه قرائن نشان مىدهد فلان زن ، خواهر يا مادر يا همسر اوست كه اينگونه موارد مستثناست .
* * *
هامش
( 1 ) . ميزان الحكمة ، مادهء « ظن » ، ح 11560
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، باب التحرز عن مواضع التهمة ، ح 7