عيوب خود ، او را از اشتغال به عيوب مردم بازدارد » .
اميرمؤمنان على عليه السلام در حديث ديگرى مىفرمايد :
« أَعْقَلُ النّاسِ مَنْ كانَ بِعَيْبِهِ بَصيراً وَعَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ ضَريراً ؛
عاقلترين مردم كسى است كه بيناى عيب خود باشد و كور از عيب ديگران » . « 1 »
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
« ثَلاثَةٌ فِى ظِلِّ عَرْشِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ يوْمَ لا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ رَجُلٌ أَنْصَفَ النَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ وَرَجُلٌ لَمْ يقَدِّمْ رِجْلًا وَلَمْ يؤَخِّرْ رِجْلًا أُخْرَى حَتَّى يعْلَمَ أَنَّ ذَلِكَ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ رِضًى أَوْ سَخَطٌ وَرَجُلٌ لَمْ يعِبْ أَخَاهُ بِعَيبٍ حَتَّى ينْفِى ذَلِكَ الْعَيبَ مِنْ نَفْسِهِ فَإِنَّهُ لا ينْفِى مِنْهَا عَيباً إِلَّا بَدَا لَهُ عَيبٌ آخَرُ وَكَفَى بِالْمَرْءِ شُغُلًا بِنَفْسِهِ عَنِ النَّاسِ ؛
گروهى در سايهء عرش خدا در روز قيامت هستند در آن روزى كه سايهاى جز سايهء او نيست : كسانى كه عدالت را در مورد حقوق خود با ديگران رعايت مىكنند و كسانى كه گامى جلو و گامى به عقب نمىگذارند مگر اينكه بدانند رضاى خدا در آن است يا خشم او و كسانى كه هيچ عيب را بر برادر خود نگيرند مگر اينكه نخست آن عيب را از خود دور سازند ( اگر اين كارها را كند هرگز به عيوب ديگران نمىپردازد ) زيرا انسان هيچ عيبى را بر طرف نمىسازد مگر اينكه عيب ديگرى از خودش براى او ظاهر مىشود و اين كار او را از پرداختن به عيوب ديگران بازمىدارد ) » . « 2 »
در دومين جمله مىفرمايد : « كسى كه به آنچه خدا به او روزى داده راضى و قانع شود ، بر آنچه از دست داده اندوهناك نخواهد شد » ؛
( وَمَنْ رَضِيَ بِرِزْقِ اللَّهِ لَمْ يَحْزَنْ عَلَى مَا فَاتَهُ )
. بسيارند كسانى كه پيوسته به دليل از دست دادن اموال يا مقامات خود ، گرفتار غم و اندوهند و با اينكه زندگى نسبتاً مطلوبى دارند غم و اندوه همچون طوفانى
هامش
( 1 ) . غررالحكم ، ص 52 ، ح 389 ، طبق نقل ميزان الحكمة
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 72 ، ص 46 ، ح 2