287 فقال عليه السلام وَسُئِلَ عَنِ الْقَدَرِ ، طَرِيقٌ مُظْلِمٌ فَلَا تَسْلُكُوهُ ، وَبَحْرٌ عَمِيقٌ فَلَا تَلِجُوهُ ، وَسِرُّ اللَّهِ فَلا تَتَكَلَّفُوهُ .
از امام عليه السلام دربارهء ( قضا و ) قدر سؤال كردند ،
امام عليه السلام فرمود :
راه تاريكى است در آن گام ننهيد ، درياى ژرفى است در آن وارد نشويد و راه پنهان الهى است ، براى دستيابى به آن خود را به زحمت نيفكنيد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در بيان اسناد اين كلام حكمتآميز مىگويد : پيش از سيّد رضى جماعتى از بزرگان از جمله مرحوم صدوق در كتاب توحيد آورده و در كتاب فقه الرضا عليه السلام نقل شده است . سپس مىگويد : مرحوم مجلسى آن را از پدرش و او هم از قاضى ابى حسين نقل مىكند كه نسخهاى از كتاب فقه الرضا عليه السلام را ديده كه اطراف آن اجازات جماعتى از فضلا بوده و از مجموع آن قرائن استفاده كرده است كه اين كتاب واقعاً تأليف امام رضا عليه السلام و خط او بر آن است . بعد از سيّد رضى نيز بعضى مانند سبط بن جوزى در تذكرة الخواص آن را از ابن عباس نقل كردهاند . مرحوم خطيب در آغاز اين سخن مىگويد : اين كلام تابع كلام 108 است ( كه امام عليه السلام مطالبى در آن بيان فرموده سپس مردى برخاسته و از قدر سؤال كرده و امام عليه السلام چنين پاسخى گفته است ) . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 225 )