نمونهاى از بلاهايش بلاهاى آخرت را به آنها نشان داده و با صحنههايى از سرور و خوشحالىاش به سرور آخرت متوجه ساخته است ( در حالى كه همه مىدانند نه بلاى آخرت قابل مقايسه با بلاى دنيا و نه سرور آخرت شايسته مقايسه با سرور دنياست ) .
گاه مىبينند هنگام عصر در عافيتاند و صبحگاهان در مصيبت ( و به اين ترتيب ) گاه تشويق مىكند و گاه مىترساند و گاه انسان را به خوف مىافكند و برحذر مىدارد با اين اوصاف ، گروهى آن را در « روز پشيمانى » ( روز قيامت ) نكوهش مىكنند و گروه ديگرى در آن روز آن را مدح و ستايش مىنمايند ؛ همان گروهى كه دنيا به آنها تذكر داد و متذكر شدند و براى آنها ( با زبان حال ) سخن گفت و تصديقش كردند و به آنان اندرز داد و اندرزش را پذيرا شدند .
شرح و تفسير دنيا تجارتخانهء اولياى خداست
امام عليه السلام در ادامهء گفتار حكيمانهاى كه در مورد دنيا در بخش پيشين داشت ، در اين بخش جنبههاى مثبت دنيا را در هشت جمله برمىشمرد در چهار جملهء نخست مىفرمايد : « دنيا سراى صدق و راستى است براى آن كس كه به راستى با آن رفتار كند و جايگاه عافيت است براى كسى كه از آن چيزى بفهمد و سراى بىنيازى است براى آن كس كه از آن توشه برگيرد و محلّ موعظه و اندرز است براى آن كس كه از آن اندرز گيرد » ؛
( إِنَّ الدُّنْيَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا ، وَدَارُ عَافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا ، وَدَارُ غِنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا ، وَدَارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا )
. به اين ترتيب ، دنيا گرچه در نظر اول « دار الغرور » و « دار لهو و لعب » است ولى با دقت مىتواند به سراى عافيت و موعظه و برگرفتن زاد و توشه تبديل شود و نردبان ترقى انسان براى قرب الى الله باشد و معراج مؤمن و مزرعهء آخرت