ديگر آن را تكميل مىكند و مىفرمايد : « دنيا با نمونهاى از بلاهايش بلاهاى آخرت را به آنها نشان داده و با صحنههايى از سرور و خوشحالىاش به سرور آخرت متوجه ساخته است ( در حالى كه مىدانند نه بلاى آخرت قابل مقايسه با بلاى دنيا و نه سرور آخرت شايسته مقايسه با سرور دنياست ) و گاه مىبينند هنگام عصر در عافيتاند و صبحگاهان در مصيبت ( و به اين ترتيب ) گاه تشويق مىكند و گاه مىترساند و انسان را به خوف مىافكند و برحذر مىدارد » ؛
( فَمَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلَائِهَا الْبَلَاءَ ، وَشَوَّقَتْهُمْ بِسُرُورِهَا إِلَى السُّرُورِ ؟ ! رَاحَتْ بِعَافِيَةٍ ، وَابْتَكَرَتْ بِفَجِيعَةٍ ، تَرْغِيباً وَتَرْهِيباً وَتَخْوِيفاً وَتَحْذِيراً )
. آرى ، دنيا با زبان حال به روشنى ماهيت خود را كه همان ناپايدارى و بىوفايى و بىاعتبارى است آشكار ساخته ، حوادث زودگذر ، از دست رفتن عزيزان ، بيمارىهاى ناگهانى و بلاهاى زمينى و آسمانى همهء اينها پيامهاى روشنى است كه دنيا براى معرفى خود به اهلش مىفرستد . با اين حال چگونه مىتوان گفت دنيا فريبنده و غافل كننده است .
تعبير به
« مَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلائِهَا الْبَلاءَ »
شبيه چيزى است كه در آيهء 21 سورهء « سجده » آمده است : « وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْأَدْنَى دُونَ الْعَذَابِ الْأَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ » ؛ به آنها از عذاب نزديك ( دنيا ) پيش از عذاب بزرگ ( آخرت ) مىچشانيم ، شايد باز گردند » .
« راحَتْ » از ريشهء « رَواح » به معناى عصرگاهان و « ابْتَكَرَتْ » از مادهء « بكور » به معناى صبحگاهان ، « فَجيعَة » حوادث وحشتناك و دردناك و واژههاى « تَرْغيباً » و « تَرْهيباً » و « تَخْويفاً » و « تَحْذيراً » در واقع مفعول لاجله هستند .
بنابراين چشمى باز و گوشى شنوا مىخواهد تا تمام اين پيامهاى بيدارگر را ببيند و بشنود به ويژه در عصر ما كه حوادث سريعتر صورت مىگيرد و فاجعهها شتاب بيشترى دارند ؛ نمونهء آن تصادفهاى مرگآور اتومبيلها و سقوط
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 95
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٩٥