232 و قال عليه السلام مَنْ يُعْطِ بِالْيَدِ الْقَصِيرَةِ يُعْطَ بِالْيَدِ الطَّوِيلَةِ .
امام عليه السلام فرمود :
كسى كه با دست كوتاه ببخشد با دست بلند به او بخشيده مىشود . « 1 »
مرحوم سيد رضى مىگويد : « معناى اين كلام اين است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خير و نيكى انفاق مىكند هرچند كم باشد خداوند جزا و پاداش او را بسيار مىدهد و منظور از دو دست ( دست كوتاه و بلند ) در اينجا دو نعمت است كه امام عليه السلام ميان نعمت پروردگار و نعمت انسان را با كوتاهى و بلندى فرق گذاشته است ؛ نعمت و بخشش از سوى بنده را كوتاه و آنچه را از ناحيهء خداوند است بلند شمرده است و اين بدان جهت است كه نعمت خدا همواره چندين
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
به گفتهء خطيب رحمه الله در مصادر نهجالبلاغه ، اين كلام نورانى را زمخشرى در ربيع الابرار و آمدى در غررالحكم آورده و سيد رضى در كتاب مجازات النبويه نيز آن را به مناسبتى ذكر كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 185 ) .
اضافه بر اين ابن عساكر در تاريخ دمشق ، اين كلام حكيمانه را در ضمن داستان مفصلى نقل كرده و به يقين منبعى جز نهجالبلاغه داشته است . ( تاريخ دمشق ، ج 50 ، ص 173 ) .