شرح و تفسير حيات طيّبه
امام عليه السلام در اين كلام نورانى به اهميت قناعت و حُسن خلق اشاره مىكند ، مىفرمايد : « مُلك قناعت براى انسان كافى است و حُسن خلق به عنوان نعمت » ؛
( كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً ، وَبِحُسْنِ الْخُلُقِ نَعِيماً )
. سپس مرحوم سيد رضى مىافزايد : « از امام عليه السلام از تفسير آيهء « فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً » سؤال كردند فرمود : « منظور از حيات طيبه قناعت است » ؛
( وَسُئِلَ عليه السلام عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيّبَةً فَقَالَ هِيَ الْقَنَاعَةُ )
. امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به دو نكتهء مهم به زبان كنايه اشاره كرده است :
نخست مُلك قناعت را براى انسان كافى مىداند ، زيرا كسى كه به حد اقل زندگى قانع شود نه نيازى به خلق روزگار دارد و نه محتاج به حاجتبردن نزد اين و آن ، آرامشى بر وجود او حكمفرماست و لذتى را كه او از زندگى توأم با قناعت خود مىبرد هيچ سلطانى از مملكت وسيع و گستردهء خود نخواهد برد و به گفتهء شاعر :
مُلك آزادگى و گنج قناعت گنجى است * كه به شمشير ميسر نشود سلطان را
تعبير به « مُلك » ( مملكت و كشور ) اشاره به اهميت فوقالعادهء قناعت است كه گويى زندگى قانعانه معادل حكمرانى بر كشورى پهناور است .
همين معنا در ذيل گفتار حكيمانهء 57 به تعبير ديگرى گذشت ، آنجا كه فرمود :