229 و قال عليه السلام كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً ، وَبِحُسْنِ الْخُلُقِ نَعِيماً ،
وَسُئِلَ عليه السلام عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى :
« فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً » ، فَقَالَ : هِيَ الْقَنَاعَةُ .
امام عليه السلام فرمود :
مُلك قناعت براى انسان كافى است و حسن خلق به عنوان نعمت و از امام عليه السلام از تفسير آيهء « فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً » سؤال كردند
فرمود : « منظور قناعت است » . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
خطيب رحمه الله در مصادر مىگويد : جملهء اول در غررالحكم با اضافهاى نقل شده كه در نهجالبلاغه نيست ( و نشان مىدهد از منبع ديگرى دريافت داشته ؛ ولى در غررالحكم موجود در نزد ما فقط جملهء « كفى بالقناعة ملكاً » ذكر شده است ) . سپس اضافه مىكند كه جملهء دوم كه تفسير حيات طيبه به قناعت است در بسيارى از كتب و تفاسير از آن حضرت و از غير آن حضرت نقل شده است . آنگاه اشاره به تفسير على بن ابراهيم ، فخر رازى ، كشاف و امالى شيخ طوسى و ادب الدين و الدنياى ماوردى و برهان سيد بحرانى مىكند . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 184 ) .