دومين اثر شوم دنياپرستى حرص است . حرص به معناى زيادهطلبى بىدليل و سير نشدن از مال و جاه دنياست . حرص به معناى اينكه :
هفت اقليم ار بگيرد پادشاه * همچنان در بند اقليمى دگر
بديهى است چنين حرصى آرامش را از انسان مىگيرد و شب و روز او را به خود مشغول مىكند .
بالاخره سومين پديدهء شوم آن آرزوهاى طول و دراز است كه امام عليه السلام با جملهء
« لا يُدْرِكُهُ »
( آن را به دست نمىآورد ) به آن اشاره فرموده است ؛ آرزوهايى كه گاهى چند برابر عمر آدمى براى رسيدن به آن نيز كفايت نمىكند ، آرزوهاى نامعقولى كه به چنگ آوردن آن هزارگونه بدبختى و ذلت و گرفتارى دارد و آرامش انسان را بر هم مىزند .
خوشا به حال قناعت پيشگان كه نه آن اندوه بىپايان را دارند و نه آن حرص خطرناك شرربار و نه آرزوهاى طولانى كشنده .
در حديثى كه از فاطمه دختر امام حسين از پدرش عليهم السلام از جدش رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده آمده است :
« الرَّغْبَةُ فِى الدُّنْيا تَكْثِرُ الْهَمَّ وَالْحُزْنَ وَالزُّهْدُ فِي الدُّنْيا يُرِيحُ الْقَلْبَ وَالْبَدَنَ
؛ دنياپرستى غم و اندوه انسان را زياد مىكند و زهد و قناعت در دنيا هم قلب را آرامش مىبخشد و هم بدن را » . « 1 »
در حديث پرمعناى ديگرى نيز از آن حضرت در اين زمينه مىخوانيم :
« أنَا زَعِيمٌ بِثَلاثٍ لِمَنْ أكَبَّ عَلَى الدُّنْيا : بِفَقْرٍ لا غِناءَ لَهُ وَبِشُغْلٍ لا فَراغَ لَهُ وَبِهَمّ وَحُزْنٍ لَا انْقِطاعَ لَهُ
؛ من ضامنم كسى كه خود را بر دنيا بيفكند سه چيز را دريافت خواهد داشت : فقرى كه هرگز بىنيازى در آن نخواهد بود و گرفتارى كه هرگز فراغتى ندارد و غم و اندوهى كه هيچگاه قطع نمىشود » . « 2 »
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 70 ، ص 91 ، ح 65 .
( 2 ) . همان ، ص 81 .