خود مىنازد و در عمل بسيار كوتاهى مىكند . براى دنياى فانى تلاش و كوشش فراوان دارد ؛ ولى براى آخرت باقى مسامحهكار است . غنيمت را غرامت و غرامت را غنيمت مىشمرد . از مرگ مىترسد ؛ ولى فرصتها را از دست مىدهد . معصيتهاى كوچك را از ديگران بزرگ مىشمارد در حالى كه بزرگتر از آن را از خود ناچيز مىبيند ، آنچه را از طاعات ديگران كوچك مىشمرد از خودش بزرگ و بسيار مىپندارد . ( مرتباً ) به ( كارهاى ) مردم خُرده مىگيرد ؛ اما از كارهاى خود با مسامحه و مجامله مىگذرد لهو و لعب با ثروتمندان نزد او از ذكر خدا با فقيران محبوبتر است . همواره به نفع خود و به زيان ديگران حكم مىكند ؛ اما هرگز حق را به ديگران نمىدهد . ديگران را هدايت مىكند و خود را گمراه مىسازد و در نتيجه مردم از آنها اطاعت مىكند اما خود معصيت خدا مىكند . حق خود را به طور كامل مىگيرد ولى حقوق ديگران را نمىپردازد . از خلق خدا از آنچه معصيت خدا نيست مىترسد ولى خود از خدا ( در مورد ستم كردن ) دربارهء مخلوقش پروا ندارد .
مرحوم سيد رضى ( در پايان اين گفتار حكيمانه ) مىفرمايد : « اگر در اين كتاب جز اين كلام نبود براى موعظهء سودمند و حكمت رسا و بينايى بينندگان و عبرت ناظرانِ انديشمند ، كافى بود » ؛
( قالَ الرَّضِيُ وَلَوْ لَمْ يَكُنْ في هذَا الْكِتابِ إلّاهذَا الْكَلامُ لَكَفى بِهِ مَوْعِظَةً ناجِعَةً وَحِكْمَةً بالِغَةً وَبَصيرَةً لِمُبْصِرٍ وَعِبْرَةً لِناظِرٍ مُفَكِّرٍ )
.
شرح و تفسير از اين كسان مباش !
14 . « ( از كسانى مباش كه ) به هنگام بىنيازى مغرور و فريفتهء دنيا مىشود و به هنگام فقر مأيوس و سست مىگردد » ؛
( إِنِ اسْتَغْنَى بَطِرَ وَفُتِنَ ، وَإِنِ افْتَقَرَ قَنِطَ وَوَهَنَ )
.