وسئل عن قريش
120 فقال عليه السلام أَمَّا بَنُو مَخْزُومٍ فَرَيْحَانَةُ قُرَيْشٍ ، نُحِبُّ حَدِيثَ رِجَالِهِمْ ، وَالنِّكَاحَ فِي نِسَائِهِمْ . وَأَمَّا بَنُو عَبْدِ شَمْسٍ فَأَبْعَدُهَا رَأْياً ، وَأَمْنَعُهَا لِمَا وَرَاءَ ظُهُورِهَا . وَأَمَّا نَحْنُ فَأَبْذَلُ لِمَا فِي أَيْدِينَا ، وَأَسْمَحُ عِنْدَ الْمَوْتِ بِنُفُوسِنَا ، هُمْ أَكْثَرُ وَأَمْكَرُ وَأَنْكَرُ ، وَنَحْنُ أَفْصَحُ وَأَنْصَحُ وَأَصْبَحُ .
از امام عليه السلام در مورد قريش سؤال شد .
امام عليه السلام فرمود :
اما بنىمخزوم ، گلهاى قبيلهء قريشند كه ما دوست داريم با مردانشان هم سخن شويم و با زنانشان ازدواج كنيم ، اما طايفهء بنى عبد شمس ، از همه بدانديشتر و بخيلترند ، اما ما ( طايفهء بنىهاشم ) از همهء آنها به آنچه در دست داريم بخشندهتريم و به هنگام بذل جان از همه سخاوتمندتر ؛