در حديث ديگرى از آن حضرت مىخوانيم :
« ما أحَدٌ مِنَ الْأوَّلينَ وَ الْآخِرينَ إلّا وَ هُوَ يَتَمَنّى يَوْمَ الْقِيامَةِ إنَّهُ لَمْ يُعْطَ مِنَ الدُّنْيا إلّا قُوتاً
: هيچ كس از اولين و آخرين نيست مگر اينكه روز قيامت آرزو مىكند كه اى كاش جز به اندازهء نياز از دنيا به او داده نشده بود » . « 1 »
بىشك تمام آنچه گفته شد دربارهء دنياى دنياپرستانى است كه هدفى جز لذت و عيش و نوش ندارند و دنيا براى آنها غاية الآمال است ؛ ولى هرگاه از امكانات دنيا براى وصول به سعادت اخروى استفاده شود ، دنياى ممدوح و محبوب و به تعبير روايت امام سجاد عليه السلام « دنياى بلاغ » ( دنيايى كه انسان را به هدف مىرساند ) محسوب مىشود .
در حديثى مىخوانيم : شخصى خدمت امام صادق عليه السلام عرض كرد : به خدا ما دنيا را دوست داريم و علاقهمنديم به ما داده شود . امام عليه السلام به او فرمود : دنيا را دوست دارى ؟ مىخواهى با آن چه كنى ؟ عرض كرد : زندگى خودم و خانوادهام را تأمين كنم ، با آن صلهء رحم به جا آورم ، در راه خدا صدقه دهم و حج و عمره به جا آورم . امام عليه السلام فرمود :
« لَيْسَ هذا طَلَبُ الدُّنْيا هذا طَلَبُ الْآخِرَةِ ؛
اين طلب دنيا نيست بلكه طلب آخرت است » . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 54 .
( 2 ) . كافى ، ج 5 ، ص 72 ، ح 10 .