114 و قال عليه السلام إِذَا اسْتَوْلَى الصَّلَاحُ عَلَى الزَّمَانِ وَأَهْلِهِ ، ثُمَّ أَسَاءَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ لَمْ تَظْهَرْ مِنْهُ حَوْبَةٌ فَقَدْ ظَلَمَ ! وَإِذَا اسْتَوْلَى الْفَسَادُ عَلَى الزَّمَانِ وَأَهْلِهِ ، فَأَحْسَنَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ فَقَدْ غَرَّرَ .
امام عليه السلام فرمود :
هنگامى كه صلاح و نيكى بر زمان و اهلش ظاهر گردد اگر كسى در اين حال به ديگرى كه از او گناهى ظاهر نشده ، گمان بد برد به او ستم كرده است و هنگامى كه فساد بر زمان و اهلش مستولى گردد هر كس گمان خوب به ديگرى برد خود را فريب داده است ! « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
در مصادر نهجالبلاغه آمده كه اين گفتار حكيمانه در كتاب غررالحكم با تفاوتهايى ذكر شده و اين تفاوتها نشان مىدهد كه آن را از منبع ديگرى غير از نهجالبلاغه اخذ كرده است . زمخشرى نيز آن را در ربيع الابرار با تفاوت كمترى آورده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 106 ) .