وَقَالَ عليه السلام وَمَدَحَهُ قَوْمٌ فِي وَجْهِهِ
100 فقال عليه السلام اللَّهُمَّ إِنَّكَ أَعْلَمُ بِي مِنْ نَفْسِي ، وَأَنَا أَعْلَمُ بِنَفْسِي مِنْهُمْ ، اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا خَيْراً مِمَّا يَظُنُّونَ وَاغْفِرْ لَنَا مَا لَايَعْلَمُونَ .
گروهى در برابر امام عليه السلام او را مدح كردند .
امام عليه السلام فرمود :
خداوندا ! تو به من از خودم آگاهترى و من آگاهتر به خودم از آنها هستم .
خداوند ! ما را بهتر از آنچه آنها گمان مىكنند قرار ده
و آنچه را نمىدانند بر ما ببخش . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
از جمله كسانى كه اين كلام حكمتآميز را پيش از مرحوم سيّد رضى نقل كردهاند ، بلاذرى در انسابالاشراف است كه با بعضى از تفاوتها آن را آورده است و بعد از سيّد رضى ، رشيد الدين وطواط در غرر و عرر با اضافاتى كه نشان مىدهد از مصدر ديگرى آن را گرفته آورده است . همچنين آمدى در غررالحكم نيز آن را با تفاوتى ذكر كرده است . قابل توجه است كه اين چهار جمله در خطبهء معروف « همام » با تفاوتى ذكر شده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 93 ) .