شناخته شود ، هرچند خداوند سبحان به مردم از خودشان آگاهتر است ، ولى اين به دليل آن است كه كارهايى كه موجب استحقاق ثواب و عقاب مىشود ظاهر گردد ، زيرا بعضى از مردم ( مثلًا ) پسر را دوست دارند و از فرزندان دختر ناخشنودند و بعضى افزايش مال را مىخواهند و از نقصان آن ناراحتند ( هيچ يك از اين نيات سبب پاداش و كيفر نمىشود مگر زمانى كه در ميدان عمل آشكار گردد ) . « 1 »
مرحوم سيّد رضى مىگويد : « آنچه امام عليه السلام در اين بيان آورده است از تفسيرهاى عميق و پيچيدهاى است كه از آن حضرت شنيده شده است » ؛
( قالَ الرَّضي : وَهذا مِنْ غَريبِ ما سُمِعَ مِنْهُ فِي التَّفْسيرِ )
.
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
در مصادر نهجالبلاغه ، حديثى شبيه اين حديث ( البته با تفاوتهايى ) از اميرمؤمنان از كتاب تنبيه الخاطر مالكى و امالى شيخ طوسى نقل كرده كه تفاوتهايش نشان مىدهد از منبع ديگرى گرفته شده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 89 ) .